چکیده
رسالت حقیقی انبیای عظام بر این اصل استوار بود كه عبودیت در برابر حق تعالی در وجود انسان با عقل نهادینه گردد.با بعثت آنان طرق سعادت و شقاوت بیان گردید و انسان به غیب و ماورای تجرد عقلی راه یافت.با ابلاغ تكالیف الهی راههای عبودیت تعلیم داده شد و عقل در آشكار ساختن استعدادها و تعدیل نیروهااز تعالیم انبیاء بهره جست.پیامبر اعظم(ص)نیز در دعوت مردم به اسلام، اصالت را به پایه عقل داد و در جهت شكفتن استعدادهای عقلانی و بالندگی فكری آن ها كوشید.آئین اسلام بر عقل و علم و تفقه و بصیرت پایه ریزی شده و قرآن كریم با فرمان»ادع الی سبیل ربك بالحكمه والموعظه الحسنه وجادلهم بالتی هی احسن«.قابلیت هدایت آدمیان را بر اساس استعدادها و ظرفیت های متفاوت آنان بیان می دارد.اسلام باب آزادی،اندیشه،تفكر،اعتقاد و ایمان مبتنی بر عقلانیت را باز كرد و پیامبر اكرم(ص)و جانشینان آن حضرت با عوام زدگی،بدعت های دینی،قشری گری،جمود و جهالت دینی مبارزه كردند و روایت »قطع ظهری اثنان؛عالم متهتك و جاهل متنسك«بر اهتمام آن حضرت بر تعمیق معارف اسلامی اشاره دارد و طرح شعار»حسبنا كتاب الله«براساس رویكرد تعبد و سطحی نگری و قشری گرائی در دین طرح گردید و در نتیجه باورهای دینی اصالت عقلی خویش را از دست داد و با ظهور انواع تعدی ها در عرصه دین مصائب بزرگی را در نیم قرن اول هجری بر اسلام وارد ساخت.قواعدی چون عرضه حدیث به قرآن از سوی امامان شیعه وقاعده»كلما حكم به العقل حكم به الشرع«با رویكرد اصالت عقل و تفكر بر تعبد صورت گرفته است

کلیدواژگان: تفكر،تفكر و تعبد در قرآن،پیامبران و اصالت تفكر